Ik ben iemand die graag een uitdaging aangaat, voor een sportieve challenge ben je bij mij aan het juiste adres. Daarom kon ik het boek ‘Doe de split in 4 weken’ niet laten liggen. De auteur van dit boek beweert dat iedereen, hoe oud of stijf je ook bent, de split kan doen binnen 4 weken. Dat wil ik ook kunnen! Dus: meenemen dat boek en aan de slag!

Nou ben ik van nature geen stijve hark, maar mijn benen in mijn nek leggen is niet bepaald één van mijn talenten. Ik kan, als ik mijn best doe, net m’n tenen aanraken en vanwege het vele hardlopen zijn mijn hamstrings wat korter dan ze zouden moeten zijn. Maar hé! Dit boek is voor iedereen toch?! Ik heb goede hoop. Over 4 weken zit ik in de split te Netflixen.

De eerste week van deze split challenge begin ik fanatiek te stretchen. Ik doe stretchoefeningen voor de hamstrings, de binnenste dijbeenspieren, allemaal netjes volgens het schema. Hoewel ik merk dat ik binnen een paar dagen al makkelijker mijn tenen kan aanraken (YAY!), krijg ik het gevoel dat het nog een flinke opgave gaat worden om een heuse pannenkoekensplit te kunnen (in volledige split, met je bovenlichaam op de grond liggen, zoals de 70-jarige dames in de succesverhalen van het boek dat kunnen. Dit wil ik dus ook!).

Misschien moet ik het huidige stretchschema maar eens aanvullen met een aantal Youtube filmpjes. Flexibele turnmeisjes laten zien hoe het gaat. Ze vouwen zich met gemak alle kanten op en roepen verrassend vaak ‘No pain, no gain’. Ai! Dat maakt het gelijk een stuk minder leuk. Toch blijf ik mijn best doen (met de nodige pauze momenten), want ik wil alles op alles zetten om deze challenge te kunnen behalen (en daar zijn de turnmeisjes het helemaal mee eens).


Twee weken stretchen en een heleboel motiverende Youtube kreten verder, ben ik op de helft van mijn challenge. Tijd voor het opmaken van de tussenstand: binnen deze 14 dagen ben ik van het aanraken van m’n tenen, naar het gemakkelijk vasthouden van m’n hakken gegaan. Ik voel me super flexibel, maar de split? Die is nog niet zichtbaar. Rustig doorgaan dan maar, de aanhouder wint!
Dus: ik begin de dagen met een flinke warming-up, vouw mezelf dubbel, sjor mijn benen uit elkaar, puf door de minuten heen en moet bijkomen tot m’n lichaam weel soepel is om vervolgens weer overnieuw te beginnen. ‘No pain, no gain!’ hoor ik het turnmeisje in m’n hoofd roepen. De split oefenen is topsport! Maar dan MOET het toch wel een succes worden?!

Nou nee dus! Na 4 weken sjorren, ploeteren en doorpuffen, is er nog geen split zichtbaar! Laat staan de pannenkoekensplit..

Ik kom wel beduidend veel verder in de split (en de spagaat overigens ook) en waar ik eerst met moeite m’n tenen kon raken, kan ik nu m’n lichaam dubbel vouwen, maar of je daar nou indruk mee maakt op een feestje..?!

 

Benieuwd naar mijn andere challenges? Lees hier mijn challenge: water drinken.

Leave a Reply